Jeanne Rombouts

De verwevenheid van een mens met zijn geboortegrond is in de beeldende kunst een nauwe­lijks behandeld thema. Misschien moet men er wel, net als Jeanne Rombouts, een boerendochter voor zijn om de aarde waarop - en waarvan! - men leeft te kiezen als uitgangspunt voor het eigen beeldend werk.

Rombouts doet dat. Uit overtuiging zou men kunnen zeggen. Ze groeide op in de wijdsheid van Oostelijk Flevoland, waar haar vader één van de eerste agrariërs was die zich daar vestigde. Een bij­zonder landschap, ondanks het feit dat het door de mens is aangelegd en daar ook de sporen van draagt. Sloten, vaarten en wegen als langs een liniaal getrokken, bomenrijen die als coulissen in het land­schap staan. Overheersend echter de uitgestrektheid van de blootgelegde en inmiddels al vele malen omgeploegde zeebodem.

Aan de tekeningen van Rombouts is te zien, dat het deze grond is die haar getekend heeft en die zij nu op haar beurt ook weer tekent, soms van heel dichtbij zo lijkt het; als om te ontkomen aan de reus­achtige wijdheid van de ruimte boven die aarde. Wat aan die wijdheid refereert is het formaat van de bladen waarop ze tekent: grote vellen wit of room­blank papier die zich liever niet achter glas laten ver­bergen, omdat daarmee de tegenstelling tussen weer­gave en herkomst nog meer benadrukt wordt.

Niettemin, Rombouts in houtskool en/of krijt uitgevoerde tekeningen weerspiegelen iets van dat wonderlijke conflict dat ontstaat uit de ontmoeting tussen cultuur en natuur. Door zo dicht bij de aarde te keren, ontkent Rombouts dat de gewassen die daar uit voortkomen een product zijn van een mecha­nische monocultuur. Bij haar gaat de kluit voor de voor en al helemaal voor de akker. Die is immers landschap en landschappen tekent ze niet.

Toch ontkomt Rombouts er niet aan die tegen­stelling in haar werk te betrekken. Ze doet dat door die organisch bepaalde beeldtaal onder te brengen in deels geometrische vormen. De zwarte woekering van getekende aarde is dan plots door een scherpe recht­hoek begrensd en vier van zulke scherp afgetekende fragmenten staan dan, als was het een strijkkwartet, in de ruimte van het blad.

Soms ook grenst haar weergave van de gedaante van de aarde aan het beeld van een oeroud schrift ­Hebreeuws? Trouwens, was het niet een goddelijke vinger die ooit in en met slijk schreef? En is het ook niet juist de nabijheid van de aarde die de hemel beter zichtbaar maakt?

Tekst Cees van der Geer

Printversie van deze pagina

Jeanne Rombouts
Willem de Kooning Academie te Rotterdam (1986-1991)
Vrije Academie te Den Haag (1986)

Exposities:
2010
- Nieuwe Kerk Middelburg, Genesis
- Galerie Phoebus, Rotterdam - Ladekastproject
2009
- Pictura, Dordrecht
- Pand Paulus, Schiedam - Klankvelden 1, Nieuwe Impuls
- Kunstkijkroute Amersfoort
2008
- Pand Paulus, Schiedam, Twee strijd voor 12
- Kruithuis, Den Bosch - Wederzijds-kunst in context
- Galerie Donner, Rotterdam, Salon d’Amies 3
- Kunstkijkroute Amersfoort
- Pictura, Dordrecht, Salon d’Amies 2,
2007
- Pictura, Dordrecht
- Pand Paulus, Schiedam ‘Identity’
- Kunstkijkroute Amersfoort
- Galerie de Vijf Eijken, Arnhem
2006
- Pictura, Dordrecht
- Kunstkijkroute Amersfoort

2005
- Galerie Donner, Rotterdam, Salon d’Amies
2004
- Galerie Connie Bos, Amsterdam
- CBK Rotterdam - TENT
- De Helling, Amsterdam
2003
- Nauta Dutilh, Rotterdam
- Provinciehuis Zuid Holland, Den Haag, expositie “Getekend 1953-2003”
- Galerie de Vijf Eijken, Arnhem
2002
- Galerie Kasteel van Rhoon, Rhoon
2001
-Bouwexpo Almere, Almere
- CBK Rotterdam
2000
- Gemeentehuis Dronten
1999
- Salon Kunsthal, Rotterdam

PUBLICATIES
- Tortuca nr… (2009)
- Innerlijke spiegels, catalogus, Wederzijds-Kunst in context (2008)
- Bres (2007)
- Picturablad (2007 & 2006)
- Catalogus Getekend Goeree-Overflakkee 1953-2003 (2003)
- Catalogus Kunstprijs Bijbels Museum, Amsterdam (1996)